نمی خواهم رویاهای کودکانه صخره ای را ببینم که دستاویز زنجیر های سکوت است

و با لرزش قطب نمای یخ زده ای میان حجمی از تناوب اعداد می رقصند

می توانم آلبوم برفی اسطوره ای باشم که با یک اشاره آب و پرنده و کویر را آشتی می دهد

من تا تداعی واژه خوب

می دانم....

همیشه کسی هست

که....

باران را سر سطر بنویسد

 بستری غرق در انجماد

صدایی گرفته

 نفس هایی فروخفته

 نگاهی خسته

 همه دنیام همینه

روحم را بگیر

 اما ........

دنیامو نابود نکن

 یا حتی...

 همیشه رفتنت

هرگز بهونه نمیشه واسه از یاد بردنت

فاصله ای نیست

کافی است

به باران ایمان بیاوریم

تا اسیر

 لبخند زمستان نشویم.......

 که وقتی جاده تیره می شود..........

 خداحافظی کند

.................................

لایق عشق من و قلب پاک و صافمی

توی آیینه چشمام فکر میکردم خودمی

روی گلبرگ ترانه هام زلال شبنمی

فکر می کردم آخر تنهایی های دلمی

واسه زخم کهنه ی تنهاییام یک مرحمی

              تو پرنده واسه من من واسه تو قفس بشم

اگه خواستی یک دفعه بهم بگو دوسم داری

              آخه عشق من چرا باز میری نهام می ذاری؟

آن وقت از ذهن تمام دنیا هم پاک شوم باکی نیست

اما اگر بشکند...

دیگر اعتراض نیست

التماس است

هرچی صادق تر باشی بیشتر بهت دروغ می گویند

هرچی دلسوز تر باشی بیشتر سرت کلاه می رود

هرچی قلبت را راحت تر در اختیار بگذاری راحت تر لهش می کنند

این روزها دارم می میرم

 اینقدر آتیشم نزن

قلبم را پس نمی گیرم

دعا کنون گریه کنون

سرم را بالا می گیرم

همش تو فکرم که یک روز

تو را دوباره ببینم

خواستی بهم فکر نکنی

یادت بره قرار ما

تا کی می خواهی فرار کنی

از بازی های روزگار

اما همه عاشق ستاره ها می شوند

یادمان باشد دیدن چشمک ستاره ها

گریه ی ابر ها را از یادمان نبرد

                             داد می زند تو سینه

                                                       همش بهانه می گیرد

                                                                                   می خواهد تو را ببیند

                                                                      ((من دوستت دارم))

                                                                                                       مهم نقد ادبی خوب است.

                                       پس به جای گرفتن جای دیگران

                                                                           به دنبال پیدا کردن جای خودت باش

چارلی چاپلین

وقتی به صفر برسد باید جوابش را بدم.

جوابی که همیشه ازش فرار می کردم

سوالی که نمی دانم جوابش چی می تواند باشد.

کاش می توانستم جوابش را ندم

دنیاش به جواب من بند است

کاش گفتن حقیقت برایم راحت بود

کاش ................

کاش بتونم بهش بگم .................

    باران بهانه است

                                     آسمان دلش برای بوسیدن زمین تنگ شده است.

پاییز بهونه است

                            برگ از درخت خسته شده است

من یک بار گفتم برای همیشه نمی خوامت

اما تو...............

چرا دوباره میای چرا دوست داری داغونم کنی

چرا نمی ذاری این چند ماه هم بگذرد

بگذار همه چیز تمام شده فرض شود

خواهشا".....................

فدای لحظه هات همه ی لحظه هام

بدون حضورت ...

عیدت مبارک

              نمی تونه واسه تو باروون بباره

                     تو برو بذار که غنچه گل بیاره

 دیگه دوست نداره خودت می دونی

       نمی خواد که بی خودی به پاش بمونی

              قصه ی عشق را در گوشش بخونی

        دیگه دوست نداره

                                                                                      ساحل دستش را نمی گیرد

                                                                       هیچ گاه برای رسیدن به ساحل

                                                              تلاش نمی کرد

                                                       ومن .............

                                             اگر می دانستم

                                    تو این طور میروی

                         هیچ وقت................................

           کاش................

                   کاش.............

                             کاش....................

                                            کاش قلب آدم ها

                                                      مثل آدم برفی

                                                              سفید بود

                                                                        اما مثل آن سرد نبود

حالا دیگه نه دوستش دارم و نه ازش بدم میاد.

                                                                  یک جور خلاء کامل

چند وقت است به خودم آمپول بی حسی تزریق می کنم تا بهش فکر نکنم.

به قول یک همکلاسی: برای هر کسی همان قدر ارزش قائل شو که برات ارزش قائل است.

وتازه به حرف دوستی رسیدم که می گفت:

                             آن هایی که در باران برایت می میرند

                                                             وقتی آفتاب میشه همه چیز یادشون میره

                         سر به دامن سیاه شب نهاده اید

ای ستاره هاکز آن جهان جاودان

                        روزنی بسوی این جهان جاودان گشاده اید

رفته است و مهرش از دلم نمی رود

                        ای ستاره ها چه شد که او مرا نخواست؟

ای ستاره ها‌ ستاره ها ستاره ها

                         پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟

حالا می فهمم آن همه شعار و حرف آن همه عشق همه اش دروغ بود. پوچ بود.

اصلا"نمی دانم چی شد که بهت دل بستم تمام شب و روز و فکر و ذکرم شدی.بی بهانه دوستت داشتم برای دوست داشتنم هیچ چیز ازت نخواستم فقط خواستم رهام نکنی اما تو این خواسته ی من را هم قبول نکردی.یک نفر که خیلی برام عزیزه بهم گفت:مقصر من بودم. اما اینکه من ازت خواستم رابطه ی ما پاک باشه چیز زیادی بود که تو قبول نکردی و این طور ازم انتقام می گیری؟

با تمام وجودم دوستت داشتم.هنوزم دارم.تمام نوشته هام برای تو و به خاطر عشق به تو بود اما از این به بعد دیگر نمی دانم برای کی بنویسم.نمی دانم چه قدر طول می کشه تا فراموشت کنم .اما می دانم که تا همیشه دوستت دارم .

اما این را بدان که:

                                   کار تو لجبازی نیست.انتقام است

بهار نداره سالم

دوست دارم همیشه

قشنگترین خیالم

که هر وقت آمدی اسمت را روش بنویسی

و هر وقت خواستی بری  اسمت را از روش پاک کنی و بری

 بدون اینکه اثری ازش بمونه

 از این اختراع غریب بشر

که مدام جای خالی حضورت را

به رخ دلتنگی های تنهاییم می کشد